Daphne Ramirez: យុវជននៅតុ

 | 
YLI គឺជារឿងរបស់ខ្ញុំ

ជំនឿសំខាន់មួយរបស់វិទ្យាស្ថានភាពជាអ្នកដឹកនាំយុវជនគឺថាមានតែយុត្តិធម៌និងការផ្លាស់ប្តូរសហគមន៍ទេប្រសិនបើអ្នកដែលរងផលប៉ះពាល់ខ្លាំងជាងគេគឺជាផ្នែកមួយនៃការសម្រេចចិត្ត។ យុវជនត្រូវតែមានកន្លែង“ នៅតុ” ដើម្បីធ្វើឱ្យសហគមន៍របស់យើងជាកន្លែងដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាមានឱកាសលូតលាស់។ វាគឺជាការងាររបស់លីដើម្បីដំណើរការកម្មវិធីនិងការបណ្តុះបណ្តាលដើម្បីធ្វើឱ្យប្រាកដថាយុវជនត្រូវបានគេបញ្ចូលទៅក្នុងតុឱ្យបានញឹកញាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបានដើម្បីឱ្យសម្លេងយុវជននឹងមានឥទ្ធិពលលើអនាគតដែលយើងកំពុងរួមគ្នា។ 

សូមអានដាហ្វណេរ៉ាម៉ាសៀសរបស់ រឿងខាងក្រោមហើយពិចារណាលើការវិនិយោគលើយុវវ័យនៅតុ។ សូមចុចនៅទីនេះដើម្បីចូលរួមវិភាគទាន!

ដាហ្វណេមានសក់ពណ៌ត្នោតវែងនិងភ្នែកពណ៌ត្នោតហើយកំពុងញញឹមចូលក្នុងកាមេរ៉ា។

ខ្ញុំបានរស់នៅពេញមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំនៅ Coachella ។ ខ្ញុំមិនបានចេញពីតំបន់នេះទេ - វាគឺជាកន្លែងតែមួយគត់ដែលខ្ញុំស្គាល់។ ខ្ញុំកំណត់អត្តសញ្ញាណជាមួយវប្បធម៌ប្រជាជន។ កន្លែងនេះពោពេញទៅដោយឡាតាំងហើយការអបអរសាទរនិងពិធីបុណ្យផ្សេងៗទៀត - ឌីឌីសាដឺឡឺមឺរូស Cinco de Mayo, អែលហ្គ្រីទីតូដឺមេឌា - មានអារម្មណ៍ដូចជាការជួបជុំគ្រួសារ។ 

ខ្ញុំបានដឹងអំពី Coachella Uninc ។ និង¡ Que Madre! - កម្មវិធីប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយយុវជនរបស់លីលី - តាមរយៈបងស្រីខ្ញុំ។ នាងជាអ្នកហាត់ការ។ ខ្ញុំកំពុងស្វែងរកកម្មវិធីសិក្សាបន្ថែមមួយចំនួនដើម្បីចូលរួមហើយគិតថាខ្ញុំនឹងសាកល្បង។ ខ្ញុំត្រូវការម៉ោងបំរើសហគមន៍បន្ថែមសំរាប់សាលារបស់ខ្ញុំហើយខ្ញុំក៏ចាប់អារម្មណ៏លើវិស័យសារព័ត៌មាននិងយុត្តិធម៌បរិស្ថានផងដែរ។ វាមានរយៈពេលពីរឆ្នាំចាប់តាំងពីខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងកម្មវិធីហើយឥឡូវនេះគ្មានអ្វីអាចរារាំងខ្ញុំពីការធ្វើវាបានទេ។ បច្ចុប្បន្នខ្ញុំជាសិស្សនៅវិទ្យាល័យ Coachella Valley ដែលចាប់អារម្មណ៍ផ្នែកចិត្តវិទ្យាអក្សរសាស្ត្រប្រៀបធៀបនិងការសិក្សាបរិស្ថាន។ 

គម្រោងដំបូងដែលខ្ញុំបានធ្វើជាមួយ Coachella Uninc ។ គឺជាអត្ថបទអំពីរបៀបដែលសមុទ្រសាល់តុនជះឥទ្ធិពលដល់សហគមន៍នៅក្បែរនោះ។ ខ្ញុំបានសម្ភាសអ្នកស្រុកនៅ North Shore ដែលជាសហគមន៍ដែលមិនមានការចាប់អារម្មណ៍ពីសមុទ្រ Salton ។ ថ្មីៗនេះមានការកើនឡើងនូវករណីច្រមុះហៀរសំបោរនិងពិបាកដកដង្ហើមដោយសារការចម្លងរោគក្នុងបឹង។ ដោយមានជំនួយពីសាស្រ្តាចារ្យ រ៉ាន់ស៊ីនក្លារ ពីសាលាសុខភាពសាធារណៈនៃសាកលវិទ្យាល័យលុមលីនដាខ្ញុំប្រើបច្ចេកទេសគូសផែនទីបាឡុងនិងដ្រូនដើម្បីគូសផែនទីសមុទ្រសាល់តុន។ ដោយប្រើការមើលឃើញមុននិងក្រោយការផ្លាស់ប្តូររបស់វាតាមពេលវេលាយើងអាចធ្វើបាន ដើម្បីបង្ហាញពីរបៀបដែលសមុទ្រសាល់ថុនកំពុងធ្លាក់ចុះ។ នៅពេលដែលទឹកធ្លាក់ចុះធូលីចេញពីគ្រែបឹងស្ងួតបញ្ចេញជាតិគីមីកសិកម្មចូលទៅក្នុងអាកាសធ្វើឱ្យអាយុជីវិតប្រជាជននៅតំបន់នោះមានគ្រោះថ្នាក់។ អត្ថបទនេះត្រូវបានចុះផ្សាយនៅក្នុងទស្សនាវដ្តីដែលដឹកនាំដោយយុវជន Estacheos Aquí។ 

មនុស្សពីរនាក់កំពុងឈរនៅចុងសមុទ្រសាល់ថុន។ ពួកគេកំពុងកាន់ខ្សែភ្ជាប់ដែលមានភ្ជាប់នឹងប៉េងប៉ោងប្រាក់ការ៉េពីរ។

ខ្ញុំមិនគិតថាមានមនុស្សជាច្រើនដឹងអំពីគ្រោះថ្នាក់នៃសមុទ្រសាល់តុនហើយបើទោះបីជាពួកគេធ្វើក៏ដោយពួកគេមិនដឹងថាវានឹងកាន់តែមានគ្រោះថ្នាក់នាពេលអនាគត។ នៅក្នុងបទសម្ភាសន៍របស់ខ្ញុំខ្ញុំបានព្យាយាមដាក់មូលដ្ឋានគ្រឹះនៃគ្រោះថ្នាក់ដែលវាកំពុងធ្វើដើម្បីព្រមានមនុស្សឱ្យប្រុងប្រយ័ត្ន។ នៅពេលអនាគតខ្ញុំចង់ពង្រីកការស្រាវជ្រាវនិងចំណេះដឹងនេះដូច្នេះខ្ញុំអាចបន្តអប់រំប្រជាជនរបស់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបញ្ចប់ការសិក្សានៅមហាវិទ្យាល័យខ្ញុំចង់ត្រលប់ទៅសហគមន៍របស់ខ្ញុំធ្វើការដើម្បីរកប្រាក់ចំណេញហើយធ្វើការស្រាវជ្រាវផ្ទាល់ខ្លួននៅសមុទ្រសលតុនដើម្បីទាក់ទាញការយកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមទៀត។ នៅពេលដែលមនុស្សមិនដឹងអំពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងពួកគេមិនអាចធ្វើអ្វីបានទេ។ 

យុវជនគួរតែមានឯកសិទ្ធិមានសំលេងហើយយើងគួរតែអាចប្រើសំលេងនោះដើម្បីបកស្រាយស្ថានការណ៍និងកំណត់ថាតើវាអាក្រក់រឺល្អសីលធម៌រឺអសីលធម៌។ យើងគួរតែមានសិទ្ធិផ្តល់យោបល់លើអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងចំពោះសហគមន៍របស់យើងនិងចំពោះយើង។ 

កាលពីពេលថ្មីៗនេះខ្ញុំបានឃើញយុវជនកាន់តែច្រើនចូលប្រើនិងប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាតាមរយៈបណ្តាញសង្គមដែលកំពុងដើរតួយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយអំពីបញ្ហាសហគមន៍។ នៅពេលដែលយុវជនប្រាប់រឿងរ៉ាវរបស់ពួកគេហើយក្រោកឈរឡើងដើម្បីជំនឿរបស់ពួកគេនៅលើបណ្តាញសង្គមវាជម្រុញយុវជនដទៃទៀតឱ្យប្រើវេទិការបស់ពួកគេដើម្បីចែករំលែកអ្វីដែលមាននៅក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ។ ដោយសារតែបញ្ហានេះខ្ញុំមើលឃើញយុវជនកាន់តែច្រើនមានឆន្ទៈចូលរួមក្នុងកម្មវិធីនិងការស្រាវជ្រាវ។ វាហាក់ដូចជាពួកគេត្រូវបានលើកទឹកចិត្តនិងប្តេជ្ញាថានឹងចាត់វិធានការ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយមានពេលខ្លះដែលយើងជាយុវជនមិនត្រូវបានគេយកចិត្តទុកដាក់។ មនុស្សពេញវ័យអាចសួរយើងសម្រាប់គំនិតរបស់យើង - ពួកគេហាក់បីដូចជាស្តាប់ប៉ុន្តែច្រើនដងហើយដែលពួកគេមិនបានស្តាប់យើង។ វាត្រូវធ្វើជាមួយអាយុ។ ប្រសិនបើយើងមិនមានអាយុគ្រប់គ្រាន់ទេយើងត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមិនសមឬមិនសមដើម្បីចែករំលែកយោបល់របស់យើង។ គំនិតរបស់យើងត្រូវបានគេមិនយកចិត្តទុកដាក់មុនពេលពួកគេត្រូវបានគេសាកល្បង។ 

យុវជនម្នាក់ពាក់អាវយឺតពណ៌ខ្មៅនិងខោខ្លីបន៍ត្នោតខ្ចីឈរក្បែរតង់លេចចេញមក។ គាត់កំពុងឈរនៅលើឆ្នេរមួយក្បែរសមុទ្រសលតុនហើយគាត់កាន់ប៉េងប៉ោងប្រាក់ធំពីរដែលកំពុងអណ្តែតឆ្ពោះទៅរកកាមេរ៉ា។

ដោយសារតែបញ្ហានេះយុវជនមានការភ័យខ្លាចក្នុងការបិទទ្វារ។ យើងមានអារម្មណ៍ថាគំនិតរបស់យើងមិនល្អគ្រប់គ្រាន់ទេជាពិសេសប្រសិនបើយើងមកពីក្រុមជនជាតិភាគតិចជាក់លាក់។ ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិដែលបាននិយាយថាពួកគេមិនចង់និយាយទេពីព្រោះពួកគេដឹងរួចហើយថាពួកគេនឹងទទួលបានការឆ្លើយតប។ វាគួរឱ្យខ្មាស់អៀនដែលត្រូវបានគេប្រាប់ថា "ទេអ្នកពិតជាខុស" ដូច្នេះពួកគេគួរតែនៅស្ងៀមហើយទុកឱ្យនរណាម្នាក់ផ្សេងទៀតសួរសំណួរ។ កាលពីមុនខ្ញុំមិនដឹងថាមានក្រុមដឹកនាំយុវជនផ្សេងទៀតដែលយុវជនអាចបញ្ចេញមតិបានទេ។ កម្មវិធីទាំងនេះមិនត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ទេដូច្នេះយើងមិនដឹងពីឱកាសទេ។

នៅពេលខ្ញុំនាំយកគំនិតមកតុខ្ញុំចង់អោយគេទទួលស្គាល់និងពិចារណា។ ខ្ញុំចង់ឃើញយុវជនកាន់តែច្រើនត្រូវបានតំណាងនៅក្នុងអ្វីគ្រប់យ៉ាងទាក់ទងនឹងនយោបាយ។ យើងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបោះឆ្នោតរហូតដល់យើងមានអាយុ ១៨ ឆ្នាំនោះទេប៉ុន្តែយើងគួរតែនៅតែមានឱកាសដើម្បីចែករំលែកយោបល់និងការយល់ឃើញរបស់យើងលើអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង។ ហើយខ្ញុំគិតថាយើងគួរតែអាចបោះឆ្នោតលើគោលនយោបាយនិងច្បាប់ដែលជះឥទ្ធិពលដោយផ្ទាល់ដល់យើងដូចជាពេលណាត្រូវបើកសាលារៀនឡើងវិញ។ គ្រូនិងឪពុកម្តាយបានដើរទៅមុខហើយនិយាយអំពីរឿងនេះប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ពិចារណាអំពីអារម្មណ៍របស់យុវជននោះទេ។ ដោយផ្ទាល់ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាចង់ត្រឡប់ទៅសាលារៀនវិញគឺមិនត្រឹមតែប្រថុយជីវិតរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែថែមទាំងជីវិតរបស់មនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំដែលកំពុងរង់ចាំនៅផ្ទះសម្រាប់ខ្ញុំ។ 

វាចាំបាច់និងយុត្តិធម៌ដែលអាចបោះឆ្នោតលើអ្វីដែលនឹងប៉ះពាល់ដល់យើងដោយផ្ទាល់។ យើងមិនអាចទទួលបានលទ្ធផលល្អបំផុតទេប្រសិនបើយើងមិនរាប់បញ្ចូលការបញ្ចូលរបស់ក្រុមមនុស្សគ្រប់វ័យ។ យុវជនត្រូវបន្តនិយាយចេញដើម្បីទាមទារសិទ្ធិសេរីភាពក្នុងការបញ្ចេញមតិរបស់យើង។ ប្រសិនបើយើងឆ្លៀតយកប្រយោជន៍ពីសិទ្ធិនោះយើងអាចជម្រុញនរណាម្នាក់ឱ្យធ្វើសកម្មភាព។